Vrijdagmiddag was ik weer terug in Beijing. Voor mij kwam het goed uit dat het programma van donderdag was verplaatst. Ik besloot dus direct vanaf het vliegveld naar de roeibaan te gaan. De baan ligt in de buurt van het vliegveld. Nou ja, ook aan de noord-oost kant van de stad. Het duurde wel even voor ik een chauffeur vond die niet heel glazig begon te kijken bij mijn papiertje waar in keurige karakters op stond dat ik naar het olymische roeien wilde. Op de kaarten met Olympische locaties die de chauffeurs hebben staat het ook niet. Na een half rondje om het vliegveld zagen we een bord langs de weg naar de baan. De chauffeur en ik waren erg opgelucht. Bij de baan nog even zoeken naar de juiste ingang en door de security-check met al m'n tassen. Dat is dus niet zo handig en duurde lang. De jongens en meisjes van de organisatie zijn wel zeer vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze alles hadden uitgepakt en bekeken (“wat is dit?” “Ehh, een handpomp om espresso te maken” “Oh, tuurlijk, ok”) en weer ingepakt kon ik naar de tribune. Ik zag nog net de halve finales dubbel-vier. Voor mij op de tribune vloeien vreugdetranen bij twee Italiaanse vrouwen als hun dubbel-vier wint. Ik ga op zoek naar de oranje-hoek van de tribune.Er zit een clubje van zo veertig, vijftig fans: ouders, roeivrienden van de sporters etc. Het wachten is nu op de B-finale van de Holland vier. Met de andere oranje-supporters sta ik te schreeuwen op de banken. Balen als ze net niet winnen. Ook nu vloeien tranen bij sommige supporters. Deze ploeg was het absolute boegbeeld van het Nederlandse roeien in de afgelopen vier jaar en heeft nationaal en internationaal veel respect verworven. Dan is een achtste plaats in de einduitslag een domper. Het geeft ook wel aan hoe waanzinnig competittief het vier-zonder veld is.