Zaterdagmiddag; zeven finales met fantastisch roeien. Hoewel er vandaag geen Nederlandse ploegen meedoen valt er genoeg te beleven. Regelmatig krijg ik kippenvel als er weer drie ploegen vlaknaast elkaar op de lijn af stormen, je niet kunt wie gaat winnen en de supporters uitzinnig staan te schreeuwen. Ik zit naast een clubje Hongkong Chinezen die zelf ook roeien.

De Chinezen juigen ook voor zilver. Studenten uit Hongkong die zelf ook roeien. Als je hier de tv aan hebt staan krijg je de indruk dat elk evenement gewonnen wordt door Chinezen. Op de roeibaan is het beeld wat anders. De stralende atleten die hun medaille komen showen voor de tribune.

Vrijdagmiddag was ik weer terug in Beijing. Voor mij kwam het goed uit dat het programma van donderdag was verplaatst. Ik besloot dus direct vanaf het vliegveld naar de roeibaan te gaan. De baan ligt in de buurt van het vliegveld. Nou ja, ook aan de noord-oost kant van de stad. Het duurde wel even voor ik een chauffeur vond die niet heel glazig begon te kijken bij mijn papiertje waar in keurige karakters op stond dat ik naar het olymische roeien wilde. Op de kaarten met Olympische locaties die de chauffeurs hebben staat het ook niet. Na een half rondje om het vliegveld zagen we een bord langs de weg naar de baan. De chauffeur en ik waren erg opgelucht. Bij de baan nog even zoeken naar de juiste ingang en door de security-check met al m'n tassen. Dat is dus niet zo handig en duurde lang. De jongens en meisjes van de organisatie zijn wel zeer vriendelijk en behulpzaam. Nadat ze alles hadden uitgepakt en bekeken (“wat is dit?” “Ehh, een handpomp om espresso te maken” “Oh, tuurlijk, ok”) en weer ingepakt kon ik naar de tribune. Ik zag nog net de halve finales dubbel-vier. Voor mij op de tribune vloeien vreugdetranen bij twee Italiaanse vrouwen als hun dubbel-vier wint. Ik ga op zoek naar de oranje-hoek van de tribune.Er zit een clubje van zo veertig, vijftig fans: ouders, roeivrienden van de sporters etc. Het wachten is nu op de B-finale van de Holland vier. Met de andere oranje-supporters sta ik te schreeuwen op de banken. Balen als ze net niet winnen. Ook nu vloeien tranen bij sommige supporters. Deze ploeg was het absolute boegbeeld van het Nederlandse roeien in de afgelopen vier jaar en heeft nationaal en internationaal veel respect verworven. Dan is een achtste plaats in de einduitslag een domper. Het geeft ook wel aan hoe waanzinnig competittief het vier-zonder veld is.

Christine (die per trein gekomen is) en ik verbleven hier drie dagen alvorens verder te reizen. Het weekend van de roeifinales zal ik weer in Beijing zijn. We zijn nooit eerder in Beijing geweest, maar op dit moment komt de stad over als niet absurd druk of vol. Het is er schoon en de mensen zijn vriendelijk. Ook de lucht lijkt me redelijk schoon. De meer ervaren Beijing-gangers kennen de stad niet terug van eerdere bezoeken.

Het autoverkeer in de hoofdstad is tijdelijk gehalveerd; de even nummerborden mogen de ene dag rijden en de oneven de andere. De Olympiërs hebben eigen banen toebedeeld gekregen op de grotere wegen. Ook is er geen spoor van de walmende vrachtautootjes die je elders in China veel ziet. Om bouwputten staan hoge schermen met OS reclame. Er zijn veel minder fietsers dan ik verwachtte. We huren twee dagen een fiets en kunnen heerlijk relaxt rondfietsen. Om een aantal van de oude hutongwijkjes (steegjes) is een fraaie muur opgetrokken met traditioneel Chinees ogende toegangspoorten. Je kunt er wel gewoon in.

Over de invloed van de OS op de levenssituatie van de inwoners wil/kan ik geen oordeel vellen. Twee avonden is het en drukte van belang rond het Tianmen-plein. Het gerucht gaat rond dat er een try-out van het vuurwerk voor de opening van de OS komt. Voetgangers staan achter hekken op de stoepen, auto's worden tegengehouden. De fietsers zijn in het voordeel, we mogen niet blijven staan maar kunnen rustig rondjes blijven fietsen. Een paar pijlen gaan de lucht in en vormen daar de Olympische ringen.

In een klein bergdorpje in het zuidwesten van China volgen we de opening in een bar/restaurant/huiskamer waar net een groot gezelschap heeft gegeten ivm een geboortefeest. We zitten op lage stoeltjes tussen de etensresten. Een paar andere mensen volgen de opening, de rest gaat luidruchtig verder met hun gesprek. De openingsshow is schitterend maar men lijkt niet erg onder de indruk. Het is natuurlijk ook zo dat een hoop mensen het in hun portemonnaie voelen  dat er dit jaar veel minder buitenlandse toeristen zijn, omdat China het niet heel soepel was met het toekennen van visa. De landendelegaties kijken we verder in ons hotelletje.